Sevgililer Günü'nde alınan standart hediyeler (parfüm, kıyafet vb.), artık duyguyu taşımakta yetersiz kalıyor. "Satın alma" eylemi, sevginin büyüklüğünü göstermek için fazla kolay ve sıradan bir yola dönüştü.

Tüketici, sevdiğine sadece bir eşya vermek değil; ona verdiği değeri, ayırdığı zamanı ve gösterdiği özeni kanıtlamak istiyor. "Senin için yaptım" cümlesi, "senin için satın aldım"dan çok daha değerli.

Sevgililer Günü denince akla hemen AVM vitrinleri ve hazır paketler gelir. Koçtaş ise akla gelen son yerdir. Oysa ilişkileri ayakta tutan şey alınan pahalı hediyeler değil, ilişki için harcanan çaba ve verilen emektir. Tıpkı bir evi güzelleştirmek gibi, sevgiyi de emek güzelleştirir.

Odak noktamız "tahta" veya "boru" değil; bu malzemelerin "sevgiyle dönüştüğü" halidir. Klasik hediyelerin "hazır" soğukluğuna karşılık, Koçtaş ile hazırlanan hediyelerin "sıcaklığını ve samimiyetini" koyuyoruz ve üzerine katılan emekle nasıl paha biçilemez bir "aşk eserine" dönüştüğünü anlatıyoruz.